30nóvember

You Snooze You Lose

Snooze takkinn er hugsanlega hættulegasta sköpunarverk allra tíma.

Ég er farinn að snooza 6-7 skipti á hverjum morgni, oft ákveð ég meira að segja að láta hana hringja á þriggja mín. millibili eða eitthvað.
Ég skil þetta ekki, rosalega gengur illa hjá mér að vakna þessa daganna.

Gengur sérstaklega erfiðlega á miðvikudögum, nú í gær var fyrsti miðvikudagurinn í 3 vikur þar sem mér tókst að vakna fyrir 12.

Annars eru prófin að byrja sem er gott og blessað ef það væri ekki fyrir það að það lítur allt út fyrir að ég muni þurfa að læra alveg töluvert fyrir öll 4 lokaprófin sem ég er að fara í.
Það er svona þegar maður er ekki alveg að gera sig í stæ313, dálítið útúr málunum í upp203, sál213 eru vísindi og fra403 er tungumál sem ég kann kannski ekki alveg nóg í.

En þá er bara að brosa og byrja að læra.

30. nóvember 2006 klukkan 17:08
Hjalti Jón Sverrisson
9 athugasemdir
27nóvember

Fastur

Lenti í stórskemmtilegu atviku um helgina.
Var með Garðari og Hákoni á rúntinum þegar Hófí hringir í G-blettinn og biður hann um að pikka sig upp.
Garðar spyr hvort ég sé maður í það, sem ég var og við keyrum að Hótel Héraði einungis til að sjá Hófí stíga upp í bíl hjá vinkonu sinni.
Við stoppum þarna gapandi við, hneykslaðir.
Þær ætla sér síðan að keyra áfram þegar við flautum stoppum þær af og keyrum af fullum krafti áfram; ég læt hörkuleg orð falla:
,,Það verður sko enginn fremri en ég og Diarinn"
og um leið lendum við í nokkrum cm af snjó, festum okkur og
stelpurnar keyra brosandi framhjá okkur.
27. nóvember 2006 klukkan 21:24
Hjalti Jón Sverrisson
5 athugasemdir
24nóvember

Hitt og þetta

Í kvöld er 1.des, árshátíð skólans og þetta stefnir í frábæra skemmtun eins og ávallt.
Ég var plataður til að spila með "dinnerbandinu" og mér líst bara gríðarvel á það.
Skemmtilegt að spila á bassa.
Þegar maður er upptekinn við hin ýmsustu verkefni þá gleymist stundum bassaleikarinn.
Síðan koma tímar þar sem hann byrjar að láta heyra í sér.
Og núna á næstu vikum ætla ég að fóðra hann aðeins og koma fingrunum í form.

Í gær voru snilldartónleikar í Fellaskóla þar sem nemendur mínir spreyttu sig og sýndu ekkert nema úrvals takta.
Þetta eru allt snillingar og það er heiður að fá að kenna þessum vitleysingum.

Og á morgun förum við tónlistarkennarar á Café Nielsen og fáum okkur gotterí í gogginn til að fagna glæsilegri önn.

Þannig að á sunnudaginn lítur allt út fyrir að ég verði u.þ.b. 23kg þyngri.
Er það ekki bara tilbreyting?
24. nóvember 2006 klukkan 18:48
Hjalti Jón Sverrisson
4 athugasemdir
20nóvember

Hvað varð um allar hraðahindranirnar?

þetta er ekki heimspekileg spurning heldur þvert á móti mjög efnisleg.
Hvað varð um hraðahindranir Egilsstaða?
20. nóvember 2006 klukkan 21:12
Hjalti Jón Sverrisson
5 athugasemdir
16nóvember

Bylur

Það er sannkallaður bylur úti.
Á svona dögum þykir manni best tilhugsunin um heitan swiss miss bollann, nágranna, nasl og að loka sig aðeins frá umheiminum.
Leggja frá sér áhyggjurnar og skyldurnar og hvíla sig í heimi þar sem náttúruöflin geta gjörbreytt öllu á svipstundu.
Maður gleymir þessu oft.
Hversu ótrúlega bjargarlaus maður er gagnvart öllu, því að vam-bam-búm það er ekkert mál að eitthvað gerist, brjálaður stormur, eldgos, eitthvað og heimurinn snýst  við.

Einhvern veginn er þessi tilhugsun þægileg finnst mér. Að vita að það sem ég er að gera, brasið í kringum öll verkefnin í skólanum, hvað þarf að kenna þessum og þessum á hljóðfæri, eigin einkaverkefni, þó skipta litlu máli þegar kemur að grundvallaratriðum á borð við það að lifa af.
Þannig að ég er að hugsa um að loka mig bara aðeins af í dag, Diahatsu kemst hvort sem er ekki neitt þar sem hann er fastur við Fellaskóla (venjulegt).

Annars var seinasta helgi stórmerkileg.
Frumsýningin gekk framar björtustu vonum mínum, leikararnir voru að sjálfsögðu frábærir og allt það var magnað en það sem ég hafði eðlilega mestar áhyggjur af var tónlistin.
En ég hafði gaman af þessu og uppskar blóm og mikið hrós fyrir verkið þannig að maður gekk um á skýjum það sem eftir lifði kvölds.
Fór síðan ásamt glæpamönnunum mínum tveimur Hákoni og Garðari að ógleymdum Gunnari Gunnarssyni í leiklistarteiti.
Sem var sérstakt.
En skemmtilegt.
Kynntist Lóu sem að leikur eitt aðalhlutverkana í sýningunni og er líka að kenna á fiðlu í Fellaskóla. Það var mjög skemmtilegt og við spjölluðum um heima og geima og héldum á dverghömstrum.
Semsagt, nokkuð venjuleg helgi á austurlandi:
ball með Curver í Hjaltalundi og leiklistarpartý með dverghömstrum.
16. nóvember 2006 klukkan 18:19
Hjalti Jón Sverrisson
7 athugasemdir
11nóvember

Vel gert

Maður getur ekki annað en hrósað og klappað nemendaráðinu fyrir óvissuballið í gær.
Curver í Hjaltalundi.
Jafn magnað og það hljómar.
Eftir ansi hæga upphitun heima hjá G&G þar sem mér gekk hreint út sagt mjög illa að komast í gírinn sökum þreytu hélt maður í rútuna.

Það væri ekkert erfitt að verða snargeðveikur inní svona rútu.

En ballið var magnað, gríðarlega skemmtilegt alveg hreint.
Brynjar, Benni, Ari, Jói og félagar.. þetta eru menn nútíðar og framtíðar.
En menn fortíðar, nútíðar og framtíðar eins og Garðar Bachmann, sem lét ekki kvalir endajaxlatöku taka fjörið frá sér, það eru engi síðri menn.
Í raun var þarna um marga fallega menn að ræða saman komna og heiður að þekkja þetta lið allt saman.

Áfengið hefur líka haft sín áhrif á mig þetta kvöld, frá rútuleiðinni heim og þangað til ég fór að sofa fann ég einstaklega mikið fyrir áhrifum og ekki var ég gáfulegur.
Í dag þegar ég vaknaði fann ég áfengið enn á ný hafa áhrif til hins verra.
Svo slæmt var það að ég endaði á því að hleypa þessu öllu út í mikilfenglegri ælu.

Síðan er það bara frumsýning í kvöld, þetta verður skemmtilegt og spennandi að sjá og heyra.
Eins og þeir segja í bransanum;
mu mu.

11. nóvember 2006 klukkan 17:44
Hjalti Jón Sverrisson
2 athugasemdir
09nóvember

Tjekkið á þessu

Alltaf hægt að treysta á R.Kelly að bjarga deginum!
Þakka Jonna fyrir að sýna mér þetta, þetta er einfaldlega það fyndnasta sem ég hef séð.
Sannkallað meistaraverk!

Þetta er semsagt rapp-sápuópera í 12.þáttum:
http://www.youtube.com/watch?v=_m0mObT5Gg8&mode=related&search=

Hérna er fyrsti þátturinn, síðan ef þið lítið til hægri getiði séð restina.
Sorry að það sé ekki linkur, ég er linkahræddur ungur maður.

Þetta er meira en þess virði.
09. nóvember 2006 klukkan 07:19
Hjalti Jón Sverrisson
1 athugasemd
07nóvember

www.myspace.com/hjaltijon

Já maður er kominn með svona mæspeismúsík síðu.
Ég er með þrjú lög núna á síðunni hvert öðru ólíkara.
Tónsmíðar sem að sköpuðust á staðnum og sýna nú kannski ekki mínar bestu hliðar en þetta er eitthvað.

Síðan vonandi bráðlega, í nánustu framtíð, getur maður tekið upp eitthvað af þessum stóru lögum sem maður hefur samið, fengið liðið sem spilar þar lykilhlutverk með sér í upptökusessjón.

En allaveganna www.myspace.com/hjaltijon... síða til að kíkja á þegar manni virkilega leiðist
07. nóvember 2006 klukkan 00:58
Hjalti Jón Sverrisson
2 athugasemdir
06nóvember

Alveg ótrúlega fallegur texti.

Það er sjaldgæft að sjá jafn fallega og vel orta texta í dag að mínu mati.
Myndmálið er magnað. Sjáið hvernig árstíðirnar blandast inná textann á raun lúmskan hátt, það er ekki of áberandi sem slíkt í raun heldur blandast þessu fallega myndmáli.
Ég held að söngvarinn (ég í laginu) sé að syngja til ástar(hún) sinnar sem getur ekki verið með honum(hann) og hefur gifst öðrum.
Ásamt því að takast á við söknuðinn og samband þeirra veltur hann sér fyrir
ákveðnu tímaleysi lífsins, hvernig heimurinn flýtur áfram og hvernig dagar okkar eru bæði í senn endalausir og taldir.
 

There are times that walk from you
Like some passing afternoon
Summer warmed the open window of her honeymoon
And she chose a yard to burn
But the ground remembers her
Wooden spoons, her children stir her Bougainvillea blooms

There are things that drift away
Like our endless numbered days
Autumn blew the quilt right off the perfect bed she made
And she's chosen to believe
In the hymns her mother sings
Sunday pulls it's children from their piles of fallen leaves

There are sailing ships that pass
All our bodies in the grass
Springtime calls her children until she lets them go at last
And she's chosen where to be
Though she's lost her wedding ring
Somewhere near her misplaced jar of Bougainvillea seeds

There are things we can't recall
Blind as night that finds us all
Winter tucks her children in, her fragile china dolls
But my hands remember hers
Rolling around the shaded ferns
Naked arms, her secrets still like songs I'd never learned

There are names across the sea
Only now I do believe
Sometimes, with the window closed, she'll sit and think of me
But she'll mend his tattered clothes
And they'll kiss as if they know
A baby sleeps in all our bones, so scared to be alone
06. nóvember 2006 klukkan 04:36
Hjalti Jón Sverrisson
1 athugasemd
01nóvember

You drive me dizzy miss lizzy!

Ég er upptekinn maður mjög í þessari viku og þess vegna hef ég ekki haft mikinn tíma til að vera bloggandi um daglegt amstur lífsins.
Ástæðan er sú að ég er að semja og taka upp tónlist fyrir leikrit sem Leikfélag Fljótsdalshéraðs er að setja upp. Mjög skemmtileg sýning sem ég mæli með að fólk kíki á.

Síðan unnu Chicago Bulls fyrsta leikinn í NBA deildinni, sigruðu meistara Miami Heat með 42 stiga mun.
Sem er ekkert nema geggjað!
01. nóvember 2006 klukkan 21:54
Hjalti Jón Sverrisson
3 athugasemdir

Aðalvalmynd

Auglýsing

Textareitur

því að í dögg lítilla hluta finnur sálin morgun sinn og endurnærist

Teljari

  • Heimsóknir í dag: ...
  • Þennan mánuð: ...
  • Frá upphafi: ...