Tónlist & Körfubolti

Ja þetta er ekki Ást & Körfubolti eins og myndin þekkta, þetta blogg gengur frekar út á tónlist & körfubolta enda mun auðveldara viðfangsefni en ástin.

Fann mér tilgang fyrir bloggstarfsemi: Ég ætla að finna 10 
plötur sem ég myndi vilja eiga heiðurinn að (engin sérstök röð).
Og byrjum á fyrstu þremur:

1. Smile - Brian Wilson: Unglingasinfonía til Guðs eins og brosið hefur verið kallað af Brjáni Villa og fleiri góðum félögum. Eitt goðsagnakenndasta verk allra tíma. Hefði alveg verið til í að það hefði verið ég en ekki Brjánn sem væri maðurinn á bakvið þetta. Hefði verið þó betra að sleppa við ofsóknaræðið sem fylgdi því að taka upp Mrs.O'leary's cow og almenna geðveilu sem að þjakaði frænda minn og félaga þegar hann reyndi fyrst við að taka upp þetta himneska verk.

2. Pet Sounds - The Beach Boys: Hér er Brjánn aftur maðurinn á bakvið geislandi fegurðina. Eftir að hann hafði fengið nóg af tónleikaferðum með hinum strandarstrákunum þar sem að tónleikaferðir hentuðu illa til að semja tónlist samdi hann Pet Sounds með auglýsingatextasmiðnum Tony Asher. Pet Sounds og Smile eru ótrúlega ólík verk, Pet Sounds hljómar nákvæmlega eins og það augnablik þegar börn missa sakleysi sitt og verða fullorðin. Kannski það hafi verið það sem var að koma fyrir Brján?
Frábærlega tekin upp og útsett, maðurinn var og er meistari.
Síðan eru textarnir þónokkuð dýpri en maður myndi halda við fyrstu hlustun.

3. The Soft Bulletin - The Flaming Lips: Ég var svo lengi að uppgvötva þessa plötu. Ekki það að mér hafi einhvern tímann þótt hún leiðinleg, ég bara SKILDI þetta kvikindi varla. Hún var svo margbrotin og torræð einhvernveginn.
En leikgleðin að forminu er áberandi og þetta er plata sem alveg er hægt að hverfa inní.

Annað sem fær mann til að blogga er körfubolti.
NBA úrslitakeppnin að byrja og nokkuð mikið þarf að gerast til að maður hafi einhverja trú á því að austrið hafi eitthvað að gera við liðin í vestrinu.
Virðist sem fólk einhvern veginn ennþá afskrifi Phoenix svolítið þegar kemur að úrslitakeppninni. Og oft virðist það vera vörnin sem fólk notar sem aðalástæðu á bakvið þá trú að þeir muni ekki vinna titilinn.
Sem mér finnst skrýtið þar sem að Phoenix er lúmskt varnarlið, þeir eru ekki langt frá Dallas og San Antonio í virkni varnarvinnu og því að halda skotnýtingu andstæðingsins niðri.
Það sem blekkir fólk í sambandi við Phoenix er það að þar sem liðið spilar feikilega hraðan bolta og skorar mikið er mikið um sóknarlegar tilraunir hjá báðum liðum, sem veldur því að bæði lið skjóta meira (og skora meira) en í leikjum þar sem lið spila hægar. Þess vegna skora andstæðingar Phoenix mikið.
En Phoenix skora meira og geta alveg unnið þessa úrslitakeppni.
San Antonio verður seigt eins og alltaf og Dallas er komið með svo mikinn hörku þjálfara í Avery Johnson að þeir hljóta að komast í undanúrslit hið minnsta.
Austan megin hef ég fulla trú á því að mínir menn í Chicago Bulls muni láta að sér kveða, finnst menn vestanhafs ekki hafa næga trú á þeim.
Þetta er lið sem að spilar frábæra vörn, er með mun betri sókn en fólk gefur þeim kredit fyrir (ok, örlítið háð því að taka stökkskot og hafa enga menn til að pósta en só?) og hefur kjarna fullan af mönnum sem kunna að spila saman og af hörku.
Afbragð.